نفسم پستونکی شد!!

جیگر طلای مامان، از وقتیکه یک ماهه شدی خیلی تلاش کردیم که شما پستونکی بشی.البته من از اول خیلی موافق این قضیه نبودم اما به دلیل گریه های شبانه زیاد واینکه خودت کلی اذیت میشدی و من هم شب ها در نقش پستونک ظاهر می شدم ، با اصرار زیاد اطرفیان که پستونک خوبه و مثل یک مادره و ...تصمیم به این امر خطیر گرفتیم

اما هرچه تلاش کردیم بی ثمر بود و به در بسته می خوردیم و جنابعالی وقتی پستونک تو دهان مبارکتون می رفت حالت تهوع بهتون دست می داد.و خوردن دستهای خوشمزه اتو به پستونک ترجیح میدادی ،تا اینکه تصمیم گرفتیم یه مدل دیگه پستونک رو امتحان کنیم که خدارو شکر و در کمال ناباوری بعد از کلی تلاش دیدم که داری پستونک رو میک میزنی و چقدر خوشحال شدم.یعنی باورت نمی شه که چقدر خوشحال کننده بود.

(اولین روز با پستونک )

الان بعد از گذشت چند روز کلی به دوست جدیدت عادت کردی و اگه پیشت نباشه گریه میکنیالبته هنوزم یواشکی پستونک وبیرون میندازی و دستتاتو مشت میکنی و میاری جلوی صورتت و چند ثانیه بعد صدای ملچ ملوچ بامزه ای میاد

(قربون اون مشتت برم من)